Missie & visie 1G1P

Missie 1G1P

De missie van 1 Gezin 1 Plan is gezinnen versterken in hun krachten en zelfsturing door: 

-      Het realiseren van preventie, de intensiteit van hulpvragen doen dalen op verschillende levensdomeinen.

-      De-escalatie, de situatie niet verder laten escaleren. De kinderen en jongeren die op wachtlijsten staan voor de hulpverlening belanden worden door de organisatie gesteund indien dit nodig is. Dit was voordien in geen enkele organisatie al van toepassing. Dat maakt het duidelijk imago van de organisatie

-      Gezins- en netwerkversterkend werken, de medewerkerkers hebben het gevoel dat ze invloed kunnen uitoefenen op het bereiken van de doelen van het gezin. 

Visie 1G1P

De gezinnen, kinderen en jongeren staan centraal in het jeugdhulpaanbod.

-      De organisatie is een laag-intensief traject (één huisbezoek/ drie weken) waarbij het maken van een gezinsplan onderdeel kan zijn. 

-      Het kind, de jongere en/of het gezin stelt zelf het doel. Afhankelijk van het mandaat bepaalt het gezin in overleg met zijn gezinscoach zijn doelen. Het betreft zorg en ondersteuning op maat van de gezinnen. 

-      De krachten en oplossingen van de gezinsleden en hun netwerk (familie, vrienden, kennissen, hulpverleners…) zijn het vertrekpunt.

-      Proberen realiseren van zorgcontinuïteit (zodat de bestaande zorg goed op elkaar is afgestemd en vlot in elkaar kan overlopen). 

-      Het streven naar een afgestemde, gecoördineerde hulpverlening. 

Ik kan me heel erg vinden in het werken met de krachten van de gezinnen zelf. In de korte periode van mijn stage kan ik wel al zeggen dat er vele gezinnen krachtig zijn. Soms hebben ze hun kracht even uit het oog verloren of moet hun zelfvertrouwen wat opkrikken. Als je op dat moment de krachten en oplossingen vanuit het gezin laat komen, krijgen ze weer inzicht en groeit het zelfvertrouwen terug. Dat kleine duwtje is soms nodig om weer aan de slag te gaan. Er kan ook een hele nieuwe situatie ontstaan en daar weten de gezinnen soms niet hoe daarmee om te gaan. Daardoor kan het goed zijn om via ondersteuning middelen te zoeken waar ze toch zelf het antwoord op vinden of samen een gezinsplan opmaken. 

Ik kan me ook vinden in het laag-intensief traject, het is altijd een hele grote stap om de juiste hulpverlening te zoeken. En iemand toelaten in het gezin is niet altijd evident, daardoor is het fijn als je voorzichtig met een lieve glimlach gewoon eens komt en luistert waar de gezinnen wat moeilijkheden ondervindt. Om daarna bij genoeg mandaat samen een gezinsplan op te stellen om het leefbaar te maken.

Het is goed om in alle levensdomeinen van de gezinnen te kijken en daar rond te werken. Er is altijd wel iets die goed loopt maar dat het gezin even niet ziet. Daaraan vasthouden en verder mee werken. Om zo de andere levensdomeinen erbij te betrekken en stap voor stap daarin te gaan werken. 

Lange wachtlijsten kan soms angstig aanvoelen of het gevoel van zelfvertrouwen schaden. Doordat de kind/jongere al op een wachtlijst staat wil dat zeggen dat het niet meer kan ‘wachten’. En dat is extra moeilijk om deze tijd te overbruggen, ik geloof dat het een grote steun is als er een persoon in het gezin komt en die rust wat probeert te bewaren. Toch iemand die nu al even kan luisteren. 

Een kind/jongere, het hele gezin heeft vaak een groter netwerk dan ze denken. Soms is er helemaal geen netwerk aanwezig. Is dat mogelijk? Hoe komt dat? Kunnen we daarvoor zorgen? Dit is boeiend om dat netwerk te zoeken en om daar ook mee aan de slag te gaan. Dit netwerk kan heel veel betekenen voor het gezin en vooruit helpen om in de toekomst ook op terug te vallen.