Missie & visie 1G1P

Missie 1G1P

De missie van 1 Gezin 1 Plan is gezinnen versterken in hun krachten en zelfsturing door: 

-      Het realiseren van preventie, de intensiteit van hulpvragen doen dalen op verschillende levensdomeinen.

-      De-escalatie, de situatie niet verder laten escaleren. De kinderen en jongeren die op wachtlijsten staan voor de hulpverlening belanden worden door de organisatie gesteund indien dit nodig is. Dit was voordien in geen enkele organisatie al van toepassing. Dat maakt het duidelijk imago van de organisatie

-      Gezins- en netwerkversterkend werken, de medewerkerkers hebben het gevoel dat ze invloed kunnen uitoefenen op het bereiken van de doelen van het gezin. 

Visie 1G1P

De gezinnen, kinderen en jongeren staan centraal in het jeugdhulpaanbod.

-      De organisatie is een laag-intensief traject (één huisbezoek/ drie weken) waarbij het maken van een gezinsplan onderdeel kan zijn. 

-      Het kind, de jongere en/of het gezin stelt zelf het doel. Afhankelijk van het mandaat bepaalt het gezin in overleg met zijn gezinscoach zijn doelen. Het betreft zorg en ondersteuning op maat van de gezinnen. 

-      De krachten en oplossingen van de gezinsleden en hun netwerk (familie, vrienden, kennissen, hulpverleners…) zijn het vertrekpunt.

-      Proberen realiseren van zorgcontinuïteit (zodat de bestaande zorg goed op elkaar is afgestemd en vlot in elkaar kan overlopen). 

-      Het streven naar een afgestemde, gecoördineerde hulpverlening. 

Ik kan me heel erg vinden in het werken met de krachten van de gezinnen zelf. In de korte periode van mijn stage kan ik wel al zeggen dat er vele gezinnen krachtig zijn. Soms hebben ze hun kracht even uit het oog verloren of moet hun zelfvertrouwen wat opkrikken. Als je op dat moment de krachten en oplossingen vanuit het gezin laat komen, krijgen ze weer inzicht en groeit het zelfvertrouwen terug. Dat kleine duwtje is soms nodig om weer aan de slag te gaan. Er kan ook een hele nieuwe situatie ontstaan en daar weten de gezinnen soms niet hoe daarmee om te gaan. Daardoor kan het goed zijn om via ondersteuning middelen te zoeken waar ze toch zelf het antwoord op vinden of samen een gezinsplan opmaken. 

Ik kan me ook vinden in het laag-intensief traject, het is altijd een hele grote stap om de juiste hulpverlening te zoeken. En iemand toelaten in het gezin is niet altijd evident, daardoor is het fijn als je voorzichtig met een lieve glimlach gewoon eens komt en luistert waar de gezinnen wat moeilijkheden ondervindt. Om daarna bij genoeg mandaat samen een gezinsplan op te stellen om het leefbaar te maken.

Het is goed om in alle levensdomeinen van de gezinnen te kijken en daar rond te werken. Er is altijd wel iets die goed loopt maar dat het gezin even niet ziet. Daaraan vasthouden en verder mee werken. Om zo de andere levensdomeinen erbij te betrekken en stap voor stap daarin te gaan werken. 

Lange wachtlijsten kan soms angstig aanvoelen of het gevoel van zelfvertrouwen schaden. Doordat de kind/jongere al op een wachtlijst staat wil dat zeggen dat het niet meer kan ‘wachten’. En dat is extra moeilijk om deze tijd te overbruggen, ik geloof dat het een grote steun is als er een persoon in het gezin komt en die rust wat probeert te bewaren. Toch iemand die nu al even kan luisteren. 

Een kind/jongere, het hele gezin heeft vaak een groter netwerk dan ze denken. Soms is er helemaal geen netwerk aanwezig. Is dat mogelijk? Hoe komt dat? Kunnen we daarvoor zorgen? Dit is boeiend om dat netwerk te zoeken en om daar ook mee aan de slag te gaan. Dit netwerk kan heel veel betekenen voor het gezin en vooruit helpen om in de toekomst ook op terug te vallen. 

Balans tussen scherm- en speeltijd

Doordat de scholen gesloten zijn, iedereen in zijn kot zit is het interessant om eens stil te staan bij kinderen en schermtijd. In de maatschappij komen we niet onder digitale media uit. Kinderen komen hier op vroege leeftijd al mee in aanraking.

Digitale media en televisie bieden veel mooie dingen en het is fijn om kinderen dit te laten ontdekken. Ze kunnen daarvan genieten maar er hangt ook een educatief deeltje aan. Wat echt fijn is, echter is het wel nodig om daar verantwoordelijk mee om te gaan en dat is de taak van de ouders. De kinderen zijn er snel mee weg en houden ervan om die controle in hun vingertje te hebben.  

Hoe lang mag het kind schermtijd hebben?

Daar staat geen bepaalde regel over, er zijn wel richtlijnen:

• Jonger dan 2 jaar: 5 minuten per dag samen met een ouder;
• 2 tot 4 jaar: maximaal 30 minuten per dag, 5 tot 10 minuten per keer;
• 4 tot 6 jaar: maximaal 1 uur per dag, 10 tot 15 minuten per keer;
• 6-8 jaar: maximaal 1 uur per dag, hoogstens 30 minuten per keer;
• 8 tot 10 jaar: maximaal 1,5 uur per dag;
• 10 tot 12 jaar: maximaal 2 uur per dag;
• vanaf 12 jaar: maximaal 3 uur per dag beeldschermtijd.

Ik denk persoonlijk niet dat er daar echt rekening mee wordt gehouden. Er is toch altijd nog een programma die moet uitgekeken worden, of een level uitgespeeld. Misschien is het toch ook lekker makkelijk om dat laatste stuk te strijken en mogen ze nog verder kijken. 

Afspraken

Ik denk dat het goed is om daar afspraken over te maken en samen in overeenkomst te komen. Hoe lang heb je nodig om een level te spelen? Wanneer wil je welk programma zien? Wat wil je het liefste zien? Ok, dan kijken we wat er daarvan mogelijk is. Heel fijn toch als je kind inspraak heeft en die helpt met de afspraken te hebben en keuzes leert maken. Er moet uiteraard wel rekening gehouden met de afspraken. 

Hoe pakken we dit aan? 

Binnen 5 minuten wil ik dat de televisie uit is en dat je nog wat gaat spelen. 

Een wekkertje met de schermtijd?

Eerst je huiswerk maken, ik zal het overlezen en als het in orde is mag je tv kijken. 

Zullen we eens de auto’s uithalen? 

Mag ik meedoen? 

Voel je vooral niet schuldig als het ‘even gemakkelijk’ is dat de kinderen aan het gamen zijn. 

Bron: tijdschrift Kiddo, https://www.mindscape.nl/blog/hoeveel-uur-per-dag-mag-een-kind-gamen

ASS deel 1

1.  Wat is ASS?

Autisme is een stoornis waar de precieze oorzaak niet van bekend is, maar we weten wel dat het een aangeboren neurobiologische ontwikkelingsstoornis is. Het betekent dat de informatieverwerking in de hersenen verstoord is. De meeste mensen zien de wereld in samenhang zoals een film. Mensen met autisme zien de wereld eerder als losse foto’s, daardoor kost het hen veel meer moeite om te begrijpen wat er gebeurt.

2.  Verschillende gradaties

Sinds 2013 wordt de versie uit de DSM-5 gebruikt. In vorige versies werd er nog onderverdeeld naar verschillende stoornissen, zoals autisme, het syndroom van Asperger, het syndroom van Rett, desintegratiestoornis of pervasieve ontwikkelingsstoornis (NAO). In de DSM-5 vallen al deze diagnoses onder een autismespectrumstoornis (ASS). Bij het stellen van de diagnose worden volgende aspecten beoordeeld en omschreven: 

×       De symptomen en kenmerken

×       De ernst

×       De karakterisering

De DSM-5 onderscheidt drie ernstgraden, afhankelijk van de steun die het kind zou moeten krijgen. 

-      Graad 1: ‘Ondersteuning vereist’. Dit is de minste graad in mate van ernst, hier heeft het kind ondersteuning nodig. Zonder ondersteuning zijn de tekorten in sociale communicatie merkbaar, kan het gebrek aan flexibiliteit tot problemen leiden in verschillende levenssituaties. Als er geen organisatie of planning is kan het functioneren belemmerd worden. 

-      Graad 2: ‘Wezenlijke ondersteuning vereist’. De problemen zijn voor iedereen duidelijk en het kind komt zonder ondersteuning in problemen. 

-      Graad 3: ‘Zeer wezenlijke ondersteuning vereist’. Hier is spraken van ernstige tekorten in verbale en non-verbale sociale communicatieve vaardigheden. Deze veroorzaken ernstige stoornissen in het functioneren, zeer beperkt aangaan van sociale interacties en weinig respons op contact die andere proberen te leggen. Bij deze graad heeft het kind weinig begrijpelijke spraak dat niet of alleen als het in nood is tot interactie met de andere komt. 

3.  Symptomen en kenmerken

Bij mensen met ASS heb je twee soorten symptomen.

1.  Problemen met de sociale communicatie

Dit is niet veroorzaakt door een ontwikkelingsachterstand en komt voor in allerlei situaties. De DSM-5 spreekt hier over:

-      Tekorten op sociaal of emotioneel gebied en bij wederkerigheid.

Bv. Weinig/geen omgang met andere kinderen, weinig/geen reactie op het roepen van de naam…

-       Tekorten in het non-verbale communicatieve gedrag

Bv. Weinig/geen oogcontact, moeite met fantasiespel, begrijpen van reacties van anderen is moeilijk…

2.  Herhalingsgedrag en een beperkte interesses en beperkte activiteiten

Deze patronen komen voor in allerlei situaties. (min. twee van deze kenmerken)

-      Vaak of steeds dezelfde herhalingen bij het bewegen, spreken en gebruiken van voorwerpen.

-      Star vasthouden aan vaste gewoontes.

-      Geritualiseerde gedragspatronen, verbaal en non-verbaal.

-      Zeer beperkte, gefixeerde belangstelling die opvalt door intensiteit en onderwerp.

-      Te veel of te weinig reageren op zintuiglijke waarnemingen (dingen die je ziet, hoort, proeft, voelt of ruikt) of ongewone aandacht voor dingen in de omgeving.

-      De symptomen en kenmerken:

×      Zijn aanwezig vanaf de vroegste kindertijd.

×      Zorgen ervoor dat je sociaal of emotioneel niet goed kunt functioneren.

×      De tekorten worden niet verklaard.

×      Door een ontwikkelingsachterstand.

×      Door een intelligentiestoornis, de sociale communicatie past niet bij het niveau van het kind en is minder ontwikkeld dan je mag verwachten.

UPDATE WEEK .....

UPDATE WEEK ‘ik weet niet meer welke week/dag we zijn’

Ondertussen gaat mijn vriend nog steeds gaan werken, gelukkig maar. Hij heeft geen zittend gat en zo heb ik mijn structuur ook nog steeds, samen opstaan, na het werk een sportactiviteit en daarna samen slapen. Het zou anders niet gaan, mijn broer ‘tjoolt’ hier letterlijk rond, mijn zus en ik hebben bergen schoolwerk. Mijn zus begint wel echt vreemde gewoontes aan te nemen. En mijn moeder heeft eindelijk de tijd om te schilderen, grote kuis, bloemen planten… Allerlei dingen waar ik niet altijd het nut van inzie maar bon. En dat allemaal tijdens ze aan het telefoneren is, wat heeft ze toch allemaal te vertellen? 

Eerlijk? Ik heb het gehad! Ik wil mijn vrienden terugzien, terug op café gaan, boodschappen doen, naar de fitness gaan… Gewoon weer het normale sociale leven. Gelukkig doe ik elke dag nog mijn oefeningen die ik normaal in de fitness doe, de pakjesdienst kan ondertussen met een blinddoek mijn huis vinden. Ik heb een hele fitness uitrusting in mijn kot staan. OEF.. rolschaatsen, lopen, wandelen, fietsen, touwspringen mag nog!

Kleine gelukjes?

-  Ik heb mijn zomerkleren uitgehaald en gepast, vorig jaar woog ik 32 kilo meer dus dat kan al tellen. - De 10 km aan een stuk lopen zitten ook al in mijn benen, op naar een halve marathon misschien?        ‘NEVER SAY NEVER’ (song: Justin Bieber)

- Mijn broer, zus, vriend en ik hadden al een hechte band maar die wordt nog beter door samen deze    tijd te doorstaan.

- Nooit gedacht dat ik zo hard kon lachen met TIKTOK-filmpjes.

- De zon zorgt voor extra vitamines en meer ‘Blijf in u kot’ ruimte! 

- De hele tijd bij mijn hondje. 

Hier blijf ik mee lachen

Kwetsbare jongeren in coronatijden

Iedereen zit in deze situatie en we moeten er allemaal door. Maar voor jongeren in een moeilijke thuissituatie is het nog moeilijker. Er zullen meerdere problemen en crisissen ontstaan en er zou meer sprake zijn van intrafamiliaal geweld. Deze kwetsbare kinderen en jongeren hadden het al moeilijk maar zullen in deze situatie nog moeilijker hebben. Hun netwerk valt weg waardoor ze helemaal vastzitten aan hun thuis. Contacten leggen met kinderen en jongeren is in het dagelijkse leven al niet eenvoudig. Laat staan in deze coronasituatie waar het volledige land in ‘lockdown’ is. 

Huiswerk en leerstof

Tijdens deze periode is het belangrijk dat de kinderen huiswerk krijgen en geprikkeld blijven voor de leerstof. Maar wat als je nu geen laptop thuis hebt? Of 1 laptop moet delen met 3 kinderen. Dan wordt het wel moeilijk om alle taken te kunnen maken. Ook hebben de ouders meer werk en moet er ook in het huishouden worden geholpen, kleine broer of zus is thuis dus moet er daar ook op gelet worden. En dan komen deze kwetsbare kinderen niet tot aan hun huiswerk. Mama kan ook niet helpen omdat ze laaggeschoold is.

Te kleine woonruimtes

De woonomgeving van deze kwetsbare gezinnen zijn meestal niet altijd ideaal. Te klein, niet netjes, geen tuin of ruimte om naar buiten te gaan. Daarom gaan ze wandelen of ergens rondhangen, zou je niet? Politie deelt zware boetes uit, maar vergeet dat deze kinderen of jongeren niet genoeg over de juiste informatie beschikken. 

Deze kinderen uit armoede voelen zich al uitgesloten in onze samenleving. En de impact van de coronacrisis zal ze nog kwetsbaarder maken.  

Bron

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/03/21/opinie-kwetsbare-jongeren/