De Lovie vzw

De Lovie is een sociale organisatie die ondersteuning biedt aan jongeren en volwassen met een verstandelijke handicap of andere beperking. Deze organisatie zet zich in op flexibele ondersteuningsvormen op maat van de zorgvrager en zijn netwerk. 

Visie

Een prachtig voorgestelde visie van de Lovie, waar ik het niet mooier zou kunnen verwoorden of uitleggen. 

Wij gaan voor een wereld
waarin eenieder zichzelf kan zijn,
mens onder de mensen,
en van betekenis voor de ander.

Wij gaan voor een wereld
waarin eenieder zijn eigen weg kiest,
waarbij wat hij kan, wordt versterkt,
om te bereiken wat hij wil.

Wij gaan voor een wereld
waarin iedereen evenwaardig is,
een zinvolle plek heeft
en zich verbonden voelt met de ander.

Wij bouwen aan een netwerk
waar samen sterk maakt,
gedeelde zorg, gedeelde waarden,
met respect en in vertrouwen.

Wij bouwen aan een netwerk
van professionelen en vrijwilligers
die werken met hart, hoofd en handen
en vooral veel goesting.

Wij bouwen aan een organisatie
waarin kwaliteit van leven voorop staat,
gewoon als het kan,
bijzonder als het moet.

Wij bouwen aan een organisatie
die veilig en vertrouwd is
om te leven, wonen en werken
verweven met de samenleving.

Wij bouwen aan een organisatie
die stimuleert en uitdaagt,
waar ruimte is voor groei
en voor genieten van wat goed is.

Wij bouwen aan een organisatie
die blijft zoeken, durft dromen,
duurzaamheid en innovatie omarmt
en vertrouwen heeft in de toekomst.

Voor wie?

-      Kinderen en jongeren (0 tot 21 jaar) met een (vermoeden van) handicap.

Verschillende ondersteuningsvormen

Ondersteuning gecombineerd met kinderdagverblijf, regulier onderwijs of met hulp van andere organisaties. 

-      Volwassenen (vanaf 18 jaar) met een (vermoeden van) handicap. 

Ook voor bijkomende zorgvragen (bv. Omwille van psychische kwetsbaarheid…)

Verschillende ondersteuningsvormen

Kan gecombineerd worden met andere organisaties of diensten.

Regio

-      Alveringem – Lo-Reninge

-      Diksmuide

-      Ieper

-      Poperinge

-      Wervik

Wat? 

-      Artîlerie: Atelier voor kunstenaars (tekenen, schilderen, animatiefilm, muziek, dans, drama…)

-      Hoeveproducten: Hier worden streekproducten gekweekt: aardappel, pompoen, pastinaak, hopscheuten… Deze worden manueel geoogst en manueel gewassen, gesneden en verpakt in het hoeve-atelier.

-      Il Sogno: De muziekgroep

-      Winkels: Handgemaakte artikelen

-      Bezoek aan de hoeve

-      Workshops: De Trapleer, biedt allerlei activiteiten en workshops aan. 

Betrokkenheid ouders

Als de ouders hun kinderen de maandag ochtend naar het internaat brengen is er altijd plaats voor een koffie en wordt daar wat info gewisseld. Er is ook een weekschriftje waar alles in genoteerd wordt, via mail is er ook veel gecommuniceerd. Er is mogelijkheid tot bezoek maar wel via afspraak, dit naar planning toe. 

Bij kinderen die in het dagverblijf is er een heen- en weerschrift van elke dag. De woensdagavond komen de ouders ook de kinderen die in het dagverblijf zitten halen en dan is er ook communicatie. Via mail kan er ook altijd contact opgenomen worden. 

Verdeling

Er zijn 4 leefgroepen van interne minderjarigen waar gemiddeld 12 bewoners samen zijn. In de dagopvang is dit heel gevarieerd en op dit moment zijn ze met 10 kinderen/jongeren. 

Werkdag in de dagopvang

De kinderen/jongeren worden in de ochtend met het busje naar de werking gebracht. Daar drinken ze iets om wat te bekomen en vertrekken daarna naar school. Tussen 12u en 13u30 komen de gasten terug om te eten, wat te praten of spelen met de vriendjes. Dan gaan ze weer naar school. Om 16u komen ze weer terug voor een drankje om dan om 17u weer op het busje naar huis te gaan. 

Tussen de tijden dat de jongeren/kinderen naar school gaan worden er supervisiemomenten gedaan en administratief werk. 

Link met 1G1P

1 Gezin 1 Plan en de Lovie staat verbonden met elkaar doordat Sigrid haar expertise wederzijds kan communiceren op de intervisiemomenten in de Lovie. En haar ervaringen uit de Lovie kan gebruiken bij 1G1P

Hulpverlening in coronatijden

Deze periode is al niet gemakkelijk om te doorstaan, en als hulpverlener binnen geraken in een gezin lijkt me niet evident. Ook is het moeilijk om technieken toe te passen om met het gezin aan de slag te gaan. Ik ben eens in mijn theoretische cursussen gaan kijken en eventuele technieken gaan bekijken die misschien relevant kunnen zijn.

1.     Schaalvragen gebruiken van elk gezinslid. Hoe heb jij vandaag ervaren? Hoe kwam het dat jij vond dat het goed liep? Hoe kwam het dat jij vond dat de dag minder liep? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het slechte cijfer een beetje naar boven gaat? 

Zo komt elk gezinslid aan bod en sluit je niemand uit in het gezin, ik kan geloven dat het moeilijk is om via videochat een gezin te bereiken. Hier kun je moeilijker werken met de eerlijke verdeling van wie iets wil zeggen omdat er geen fysieke aanwezigheid is en moeilijker is om in de rede te vallen. Die opdracht kan eventueel al voor het gezinsgesprek worden 

Meestal is er een vrij correct antwoord op deze vraag en kinderen kunnen dit ook vrij goed inschatten. Bij de hele kleine is het dan al wat moeilijker met getallen, en dan zijn emotietekeningen misschien ook een oplossing. 

2.     Copingvragen: Al deze mensen worden overspoeld door de veelheid aan zorgen en weten soms niet goed hoe aan te pakken. Het kan bemoedigend werken door de vragen te stellen zoals, Hoe hou je het vol? Wat doet jou doorgaan? Wat helpt jou om door deze moeilijke tijden heen te komen? Hierover denken ze eens na wat wel lukt en hoe het komt dat ze nog steeds dat beetje energie hebben. 

3.  Misschien is het een periode voor wat meer observatie-opdrachten. Hierbij zijn ze intensief bezig met hun handelingen en kunnen de gezinnen een beter zicht krijgen op hun moeilijkheden. Wat gaf de aanleiding? Zijn er symptoomvrije dagen of uren? Wat gebeurt er dan? Met wie? Wanneer kwam het symptoom voor? Op die manier kan er toch wat gevoel van controle zijn en kunnen ze de moeilijkheden later voor bespreking maken. 

4.     Kleine doelen opstellen, bijvoorbeeld samen spelletjes spelen, een wandeling maken als gezin, gezamenlijk project opstarten. 

5.     Erop wijzen dat structuur heel belangrijk is, voor het hele gezin!  

Hoe hulpverlening bieden in Coronatijden

Deze periode is al niet gemakkelijk om te doorstaan, en als hulpverlener binnen geraken in een gezin lijkt me niet evident. Ook is het moeilijk om technieken toe te passen om met het gezin aan de slag te gaan. Ik ben eens in mijn theoretische cursussen gaan kijken en eventuele technieken gaan bekijken die misschien relevant kunnen zijn.

1.     Schaalvragen gebruiken van elk gezinslid. Hoe heb jij vandaag ervaren? Hoe kwam het dat jij vond dat het goed liep? Hoe kwam het dat jij vond dat de dag minder liep? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het slechte cijfer een beetje naar boven gaat? 

Zo komt elk gezinslid aan bod en sluit je niemand uit in het gezin, ik kan geloven dat het moeilijk is om via videochat een gezin te bereiken. Hier kun je moeilijker werken met de eerlijke verdeling van wie iets wil zeggen omdat er geen fysieke aanwezigheid is en moeilijker is om in de rede te vallen. Die opdracht kan eventueel al voor het gezinsgesprek worden 

Meestal is er een vrij correct antwoord op deze vraag en kinderen kunnen dit ook vrij goed inschatten. Bij de hele kleine is het dan al wat moeilijker met getallen, en dan zijn emotietekeningen misschien ook een oplossing. 

2.     Copingvragen: Al deze mensen worden overspoeld door de veelheid aan zorgen en weten soms niet goed hoe aan te pakken. Het kan bemoedigend werken door de vragen te stellen zoals, Hoe hou je het vol? Wat doet jou doorgaan? Wat helpt jou om door deze moeilijke tijden heen te komen? Hierover denken ze eens na wat wel lukt en hoe het komt dat ze nog steeds dat beetje energie hebben. 

3.     Misschien is het een periode voor wat meer observatie-opdrachten. Hierbij zijn ze intensief bezig met hun handelingen en kunnen de gezinnen een beter zicht krijgen op hun moeilijkheden. Wat gaf de aanleiding? Zijn er symptoomvrije dagen of uren? Wat gebeurt er dan? Met wie? Wanneer kwam het symptoom voor? Op die manier kan er toch wat gevoel van controle zijn en kunnen ze de moeilijkheden later voor bespreking maken. 

4.     Kleine doelen opstellen, bijvoorbeeld samen spelletjes spelen, een wandeling maken als gezin, gezamenlijk project opstarten. 

5.     Erop wijzen dat structuur heel belangrijk is, voor het hele gezin!  

Dit is natuurlijk puur theoretisch maar lijkt me wel werkbaar. 

Missie & visie 1G1P

Missie 1G1P

De missie van 1 Gezin 1 Plan is gezinnen versterken in hun krachten en zelfsturing door: 

-      Het realiseren van preventie, de intensiteit van hulpvragen doen dalen op verschillende levensdomeinen.

-      De-escalatie, de situatie niet verder laten escaleren. De kinderen en jongeren die op wachtlijsten staan voor de hulpverlening belanden worden door de organisatie gesteund indien dit nodig is. Dit was voordien in geen enkele organisatie al van toepassing. Dat maakt het duidelijk imago van de organisatie

-      Gezins- en netwerkversterkend werken, de medewerkerkers hebben het gevoel dat ze invloed kunnen uitoefenen op het bereiken van de doelen van het gezin. 

Visie 1G1P

De gezinnen, kinderen en jongeren staan centraal in het jeugdhulpaanbod.

-      De organisatie is een laag-intensief traject (één huisbezoek/ drie weken) waarbij het maken van een gezinsplan onderdeel kan zijn. 

-      Het kind, de jongere en/of het gezin stelt zelf het doel. Afhankelijk van het mandaat bepaalt het gezin in overleg met zijn gezinscoach zijn doelen. Het betreft zorg en ondersteuning op maat van de gezinnen. 

-      De krachten en oplossingen van de gezinsleden en hun netwerk (familie, vrienden, kennissen, hulpverleners…) zijn het vertrekpunt.

-      Proberen realiseren van zorgcontinuïteit (zodat de bestaande zorg goed op elkaar is afgestemd en vlot in elkaar kan overlopen). 

-      Het streven naar een afgestemde, gecoördineerde hulpverlening. 

Ik kan me heel erg vinden in het werken met de krachten van de gezinnen zelf. In de korte periode van mijn stage kan ik wel al zeggen dat er vele gezinnen krachtig zijn. Soms hebben ze hun kracht even uit het oog verloren of moet hun zelfvertrouwen wat opkrikken. Als je op dat moment de krachten en oplossingen vanuit het gezin laat komen, krijgen ze weer inzicht en groeit het zelfvertrouwen terug. Dat kleine duwtje is soms nodig om weer aan de slag te gaan. Er kan ook een hele nieuwe situatie ontstaan en daar weten de gezinnen soms niet hoe daarmee om te gaan. Daardoor kan het goed zijn om via ondersteuning middelen te zoeken waar ze toch zelf het antwoord op vinden of samen een gezinsplan opmaken. 

Ik kan me ook vinden in het laag-intensief traject, het is altijd een hele grote stap om de juiste hulpverlening te zoeken. En iemand toelaten in het gezin is niet altijd evident, daardoor is het fijn als je voorzichtig met een lieve glimlach gewoon eens komt en luistert waar de gezinnen wat moeilijkheden ondervindt. Om daarna bij genoeg mandaat samen een gezinsplan op te stellen om het leefbaar te maken.

Het is goed om in alle levensdomeinen van de gezinnen te kijken en daar rond te werken. Er is altijd wel iets die goed loopt maar dat het gezin even niet ziet. Daaraan vasthouden en verder mee werken. Om zo de andere levensdomeinen erbij te betrekken en stap voor stap daarin te gaan werken. 

Lange wachtlijsten kan soms angstig aanvoelen of het gevoel van zelfvertrouwen schaden. Doordat de kind/jongere al op een wachtlijst staat wil dat zeggen dat het niet meer kan ‘wachten’. En dat is extra moeilijk om deze tijd te overbruggen, ik geloof dat het een grote steun is als er een persoon in het gezin komt en die rust wat probeert te bewaren. Toch iemand die nu al even kan luisteren. 

Een kind/jongere, het hele gezin heeft vaak een groter netwerk dan ze denken. Soms is er helemaal geen netwerk aanwezig. Is dat mogelijk? Hoe komt dat? Kunnen we daarvoor zorgen? Dit is boeiend om dat netwerk te zoeken en om daar ook mee aan de slag te gaan. Dit netwerk kan heel veel betekenen voor het gezin en vooruit helpen om in de toekomst ook op terug te vallen.